Hulp en informatie bij verslaving: alcohol, gokken, gedrag

De drempel om hulp te zoeken is flink verlaagd. Dat is fantastisch nieuws. Vroeger verzette je misschien dagen of weken tegen een eerste telefoontje naar een praktijk. Nu start je met een paar klikken een chat of plan je een videogesprek in. Deze laagdrempeligheid is een zegen voor velen die worstelen met hun mentale welzijn. Je vindt direct reactie op je zoektocht naar ondersteuning bij angst of advies over depressieve gevoelens.
Online therapie biedt flexibiliteit. Je hoeft niet te reizen. Je zit in je eigen vertrouwde omgeving. Dit gemak voedt de routine. Je bouwt een patroon op, en dat patroon kan, net als elke gewoonte, verstikkend worden. Het is de constante beschikbaarheid die verleidt.
Wanneer wordt gemak een probleem?
Wanneer merk je dat het gebruik van online therapiediensten jouw normale leven begint te verdringen? Je merkt het vaak subtiel. Die afspraak met die ene vriend gaat niet door, want je hebt ‘toch nog een belangrijk online consult’. Je stelt die belangrijke taak uit, want eerst wil je nog even die therapeutische oefening afronden die je net kreeg.
Het gaat niet om het afwijzen van therapie zelf. Therapie is essentieel. Het gaat om de dwangmatige neiging tot online therapiegebruik. Je zoekt niet meer naar een oplossing voor een specifiek probleem, maar je zoekt naar de actie van het inloggen en contact maken. Het is de bevestiging die je zoekt, het gevoel dat je actief bezig bent met je ‘zelfzorg’, terwijl je de echte, soms moeilijke, stappen in het dagelijks leven uitstelt, terwijl de zoektocht naar de juiste begeleiding cruciaal blijft; vind de juiste hulp en herstel.
Waarom hechten we ons zo sterk aan deze digitale hulpbronnen? Ons brein reageert sterk op snelle beloningen. Online platforms zijn meesters in het bieden van onmiddellijke, zij het tijdelijke, verlichting. Dit creëert een krachtige lus.
• Directe validatie: Je deelt iets moeilijks en krijgt direct een geruststellend, professioneel antwoord. Dit vult een leegte.
• Vermijding van echte confrontatie: Achter een scherm voelt het veiliger om kwetsbaar te zijn dan in een fysieke setting. Je kunt de verbinding verbreken zodra het te intens wordt.
• Angst voor stilte: De moderne mens haat de leegte. Online therapie vult elke vrije minuut op met ‘iets nuttigs’ doen voor je mentale gezondheid, waardoor je de confrontatie met onverwerkte emoties vermijdt.
Dit patroon van ‘snelle fix’ leidt tot minder veerkracht. Als je gewend bent dat er altijd een virtuele professional klaarstaat om je te kalmeren, hoe ga je dan om met de alledaagse stress die niemand kan oplossen met een chatbericht?
VIDEO: Verslavingszorg vindt online plaats
De angst om ‘niet goed genoeg’ te zijn zonder sessies
Een belangrijk kenmerk van afhankelijkheid van digitale mentale gezondheidszorg is de angst om het zelf te moeten doen. Je begint te geloven dat je zonder die wekelijkse virtuele check-in niet stabiel blijft. Je ontwikkelt een soort online therapie afhankelijkheid.
Dit gevoel is reëel. Je voelt je onzeker als je je planning voor de week bekijkt en er geen sessie tussen staat. Je denkt: “Wat als er iets gebeurt? Wie vangt me dan op?” Dit is waar de therapie, bedoeld om je sterker te maken, je onbewust klein houdt.
Het is cruciaal om de controle terug te nemen. Dit betekent niet dat je je therapeut moet afzeggen. Het betekent dat je bewuste keuzes maakt over hoe vaak en wanneer je deze diensten gebruikt. Je bent de baas over je zorgplan, niet andersom.
Begin met observeren. Wanneer log je in? Is het uit noodzaak, of is het uit verveling of angst? Word je je bewust van die triggers. Dit inzicht is de eerste stap naar het doorbreken van het patroon van ongezonde online therapie routines.
Concrete stappen naar balans
Je kunt kleine, haalbare veranderingen aanbrengen. Denk aan het creëren van ’therapievrije zones’ in je week. Dit zijn momenten waarop je bewust niet inlogt, niet zoekt, en de onrust die opkomt, er laat zijn.
Overweeg de volgende acties:
• Plan offline activiteiten in: Zorg voor vaste momenten in je agenda die niets met je mentale gezondheid te maken hebben – sport, hobby’s, afspreken.
• Beperk notificaties: Zet meldingen van therapie-apps uit. Je bepaalt zelf wanneer je die informatie nodig hebt, niet het platform.
• Oefen zelfregulatie: Als je een trigger voelt om in te loggen, geef jezelf een ‘uitstelperiode’ van dertig minuten. Doe in die tijd iets fysieks.
• Bespreek het met je therapeut: Als je deze zorgen hebt, is dit een perfect onderwerp om te bespreken tijdens jullie volgende sessie. Vraag hoe je de tools die je hebt geleerd, zelfstandiger kunt inzetten.
Het doel is om online therapie te zien als een waardevolle aanvulling, een steunpilaar, en niet als een constante nooduitgang. Je bouwt je eigen interne infrastructuur voor veerkracht op. Dat digitale hulpmiddel ondersteunt je, maar het vervangt jouw vermogen om met het leven om te gaan niet.
Essentiële links
Verdiep je verder in Online therapie verslaving met een aantal zorgvuldig geselecteerde links.
• Online behandeling | Jellinek
• The Home Clinic | Specialistische online behandeling bij verslaving
Wat is het verschil tussen regelmatig gebruik en verslaving aan online therapie?
Regelmatig gebruik is doelgericht en past binnen een afgesproken behandelplan om specifieke doelen te bereiken. Verslaving manifesteert zich als dwangmatig gebruik, waarbij je de therapie niet meer gebruikt om beter te worden, maar omdat je je niet goed voelt zonder de interactie, zelfs als er geen duidelijke indicatie meer is voor frequente sessies.
Hoe weet ik of ik een ongezonde afhankelijkheid ontwikkel?
Je ontwikkelt een ongezonde afhankelijkheid als je merkt dat het gebruik van de online therapie ten koste gaat van andere belangrijke levensgebieden, zoals sociale contacten, werk of hobby’s. Ook wanneer je je gespannen of angstig voelt als een sessie wordt uitgesteld, is dat een signaal, en kan professionele hulp zoals ondersteuning bij verslaving wenselijk zijn.
Kan ik online therapie tegelijkertijd gebruiken met andere copingmechanismen?
Absoluut. Effectieve therapie leert je nieuwe copingmechanismen. Het is de bedoeling dat je de geleerde vaardigheden (zoals mindfulness of probleemoplossing) toepast in je dagelijks leven, waardoor de noodzaak voor directe online interventie afneemt. De therapie moet je versterken, niet vervangen.