Posts with category - Verslavingszorg

Het ‘Baclofen is verslavend’ virus slaat toe

Aangestoken door de ‘professionals’ uit de verslavingszorg lijken steeds meer huisartsen overtuigd van de verslavende werking van Baclofen. ‘Je wisselt de ene verslaving voor de andere. Dat kan toch niet de bedoeling zijn’. Hebben we baanbrekend onderzoek gemist of vallen we gewoon weer in herhaling?

Alcohol en pillen

Gewenning en ontwenning

Zeker is dat niet iedereen hetzelfde reageert op medicijnen. Dus een algemeen geldende lijn trekken, kan niet. In de vele onderzoeken die met Baclofen gedaan zijn als medicijn tegen alcoholzucht, is het uitvalpercentage gering. Dat wil zeggen de mensen die hun deelname aan het onderzoek moeten stoppen doordat de bijwerkingen te bezwaarlijk blijken. In verband met die onderzoeken is nooit (!) gesproken over een verslavende werking van Baclofen. De meest voor de hand liggende verklaring? Baclofen is niet verslavend, tenminste niet in de betekenis zoals we het doorgaans kennen (dadelijk meer hierover). Je lichaam went aan Baclofen en ontwenning kan best eens klachten met zich meebrengen. Vandaar dat het medicijn in opbouw en afbouw wordt verstrekt.

Wat is verslavend?

Wat is dan verslavend in de (negatieve) betekenis zoals we die doorgaans kennen? Verslavend zoals alcohol bijvoorbeeld verslavend is? Het verslavende middel geeft een ‘high’, een verlichtend en/of euforisch gevoel dat de behoefte doet ontstaan het vaker te gebruiken. Er is steeds meer middel nodig om hetzelfde effect te bereiken. En bij onthouding treden vervelende geestelijke en lichamelijke verschijnselen op, die vooral snel en goed te bestrijden zijn door… het ‘middel’ weer te gebruiken. En zo ben je in de greep van het middel, verslaafd. Welnu, dames en heren professionals en volgzame huisartsen, Baclofen voldoet aan geen van deze kenmerken.

Uitzonderingen

Er zijn ervaringen van mensen die zeggen wél ontwenningsverschijnselen te hebben gehad, zelfs heftige. Maar het zijn de uitzonderingen, waarbij niet uitgesloten is dat er andere oorzaken een rol hebben gespeeld. De ontwenning van alcohol, om maar eens wat te noemen. Ikzelf ben ook maar één ervaring. Ik ben van 125 Mg per dag gekomen, gebruik nu 75 Mg, vergeet weleens een dag, maar heb nooit iets van ontwenning ervaren. Ik ben wel godzijdank van de alcohol en mijn antidepressivum af.

Onzinnig en onethisch

Er zijn heel veel, steeds meer, getuigenissen te vinden op internet van mensen die de hemel op blote knieën danken dat Baclofen op hun weg gekomen is. Dat ze daardoor aan een nieuw leven zijn begonnen. Ik ben één van hen. Het ‘Baclofen is verslavend’ argument is nog steeds een waardeloos excuus van de verslavingszorg om mensen de kans te ontzeggen van een levensbedreigende verslaving af te komen. Om een einde te maken aan de persoonlijke ellende en die van familie en vrienden. Veel huisartsen nemen dat argument kennelijk over. Zo wordt mensen de beste kans op herstel ontzegd, kunnen ze beter verslaafd blijven aan alcohol (de ene verslaving voor de andere, nietwaar?) of worden ze gedwongen hun heil te zoeken in ongecontroleerde zelfexperimenten. De vraag is waarom de verslavingszorg desondanks hardnekkig aan haar onzinnig en onethisch standpunt blijft vasthouden. Het antwoord ken je al.

Voor hulp bij het vinden van een behandeling met Baclofen kun je me bereiken via het contactformulier.

8 reacties

Verslavingszorg. Het gaat om geld verdienen.

zak-geldIk maak me druk over het gebrek aan ethiek op tal van terreinen. Waar je ook kijkt, gebrek aan integriteit, egoïsme en hebzucht tieren welig. In de verslavingszorg gaat het nog een stap verder. Daar gaat het over de rug van de gezondheid en het welzijn van mensen. Laat ik er maar eens duidelijk in zijn: het gaat om geld verdienen, punt.

12 stappen terug in de tijd

Het dominante behandelprogramma dat de verslavingszorg hanteert is het 12 stappen model, ook wel Minnesota model genoemd. Een methode die tenminste zeventig jaar geleden ontwikkeld is. Het idee is dat verslaving een ongeneeslijke, progressieve ziekte is die alleen met hulp van een hogere macht (enigszins) onder controle gehouden geworden kan worden. Onlosmakelijk verbonden aan de AA (Anonieme Alcoholisten) waar je zo vaak mogelijk met lotgenoten die ook ‘in herstel’ zijn (genezen kan immers niet) elkaar moed in kan praten om het vooral weer een dag of week vol te houden. Is dit nu wat we te bieden hebben sinds 1950? Voor wie er wat aan heeft, prima, maar de consensus score van het programma als het gaat om ‘blijvend van de alcohol af komen’ is op zijn best 10%. Rapportcijfer 1 dus. Veel uitval, terugval en herhaling in een programma dat veel weg heeft van een sekte. Spiritualiteit in groepsverband, weg met je eigen identiteit en eigen verantwoordelijkheid en vooral geen kritiek op wat we met z’n allen afgesproken hebben als de heilige waarheid. Voor wie kwaad denkt (of gewoon realistisch is) een prima programma om de verslavingsindustrie in stand te houden. Voor meer gefundeerde kritiek lees The irrationality of Alcoholics Anonymous.

Kansloze zorg in weelderige luxe

In een reportage van Vice onder de onheilspellende titel ‘From Rehab to a Body Bag’ wordt een korte impressie gegeven van de behandelpraktijken in de VS. Voor wie geld heeft of goed verzekerd is (the happy few) kun je je daar in weelderige luxe laten behandelen. Helaas is er geen enkele indicatie dat al deze luxe ook bijdraagt aan de kans dat je van je verslaving afkomt. Een kansloze behandeling blijft kansloos, ook als zit je in een kamer van $ 70.000 per maand met uitzicht op zee. Wat wel zeker is, is dat dergelijke prijskaartjes bijdragen aan een totale omzet van 35 miljard dollar in de VS voor de verslavingszorg. Daar zal geen prikkel van uit gaan om eens stevig op zoek te gaan naar betere behandelmethoden.

In Nederland springen klinieken ook in dit luxe segment. Bij SolutionS mag je voor veel geld ook naar Zuid-Afrika of Thailand onder het misleidende voorwendsel dat je ver weg van alledag wél gaat herstellen van je verslaving. Zelfs Jellinek heeft het geprobeerd met haar Retreat programma op Curaçao. Maar dat ontaardde in zo’n chaos dat deze variant inmiddels dood en begraven is.

Plotselinge verstandsverbijstering

In de Duitse pers nog een stukje over Baclofen onder de titel ‘Wundermittel gegen Alkoholismus?’. Een interview met Friedrich Kreuzeder een voorvechter van Baclofen in Duitsland die zelf met behulp van Baclofen al vier jaar van de alcohol af is. Aan het woord komt ook professor Tom Bschor, psychiater en verslavingsexpert. Bizar hoe een intellectueel opeens tot uitspaken komt die je zou verwachten van een ongeletterde leek. In feite doet hij een pleidooi om maar door te gaan met drinken, omdat je met Baclofen de ene verslaving inruilt voor de andere. ‘Iets slikken om een probleem op te lossen’ dat is toch eigenlijk wat een verslaving is. De insuline spuiter is in die definitie dus ook een junk. Nog maar eens speciaal voor deze ‘expert’ professor: Baclofen is niet verslavend, heeft niet de kenmerken van een drug omdat: a) je bij gebruik niet een euforische ‘high’ krijgt waardoor je aan het spul verslingerd raakt, b) je niet steeds meer nodig hebt om hetzelfde effect te verkrijgen, en c) je niet vervelende ontwenningsverschijnselen krijgt bij het stoppen met Baclofen, wat nu typisch het kenmerk is waardoor verslaafden hun middel weer zo hard nodig hebben. Bovendien, al zou Baclofen wél verslavend zijn, kan je dan niet beter aan Baclofen verslaafd zijn dan aan alcohol? In de wetenschap dat (te veel) alcohol schadelijk is voor zo’n beetje alles in je lichaam (nieren, lever en hersenen als eersten) en Baclofen niet. En die ‘vreselijke’ onzekerheid over de (bij)werkingen van Baclofen, zouden we dat risico dan maar niet voor lief moeten nemen? Natuurlijk hoef ik dit deze professor niet uit te leggen. Maar waarom verkondigt hij deze onzin dan?

Het eigen nest niet bevuilen

Als het zo beroerd gesteld is met de verslavingszorg, waarom pakt niemand dan de kans om het veel beter te doen? In Nederland is de verslavingszorgwereld gesloten met een typisch ‘ons kent ons’ karakter. Als we met elkaar afspreken dat we ons niet druk maken over de slechte prestaties die we eigenlijk met elkaar leveren, dan houdt iedereen zijn aandeel in de pot met (verzekerings)geld die te verdelen is. Mensen die autoriteit hebben op het terrein van verslaving en geacht worden onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek te doen naar effectievere behandelvormen, hebben nevenfuncties bij commerciële klinieken. Weg onafhankelijkheid, ethisch verwerpelijk en niet in het belang van verslaafden, waar het eigenlijk om moet gaan. Door zulke verbanden tussen wetenschap en commerciëlen bewandelt iedereen het middenpad. Nieuwe wegen bewandelen schaadt of de een of de ander, dus dat doen we niet. De farmaceutische industrie promoot nieuwe medicijnen (zoals Selincro) waarop patent rust, die daardoor duur zijn en vooral: waarmee geld te verdienen is. Waar geen haast gemaakt wordt met Baclofen (geen patent, niet duur, geen geld mee te verdienen) worden uit naam van wetenschappers wel positieve onderzoeksresultaten van dit soort medicijnen naar buiten gebracht. Zo is Selincro geregistreerd als medicijn tegen alcoholverslaving en mag het worden voorgeschreven, terwijl de onderzoeken flinterdun zijn en de eerste resultaten hooguit mager genoemd mogen worden. De producent van Selincro heeft recent door de Europese Commissie een boete opgelegd gekregen van bijna 94 miljoen euro wegens omkoping. Wie gelooft er nog in de goede intenties van deze partijen? Hoe straalt dit af op de wetenschappers die het medicijn aangeprezen hebben?

De verslavingszorg in Nederland zit gevangen in haar eigen web van wederzijdse belangen. De dringend noodzakelijke verbetering van de verslavingszorg gaat om die reden niet geïnitieerd worden vanuit de bedrijfstak zelf. Je bevuilt het eigen nest niet. De politiek zit te slapen of wil het niet zien (het gaat ook nog eens om heel veel maatschappelijk geld) en de media durven hun handen aan het dossier niet te branden. De hoop is gevestigd op de verslaafden zelf, die steeds mondiger worden en beter geïnformeerd raken (internet). De kracht van het medicijn Baclofen ook, en de ontwikkelingen daaromtrent in Frankrijk. Als de onvermijdelijke doorbraak komt hebben degenen die steeds hun verantwoordelijkheid ontlopen hebben, wel wat uit te leggen. Gelukkig is de verslavingszorg niet ‘too big to fail’. Er mee weg komen zal niet zo makkelijk worden.

17 reacties

Verslaving anders bekeken. Indrukwekkende resultaten.

Een indrukwekkende TED speech die aanzet tot nadenken. Op weg naar een veel effectievere aanpak van verslaving.

Meer dan een miljoen mensen hebben inmiddels geluisterd en gekeken naar het verhaal van Johann Hari met als titel ‘Alles wat je denkt te weten over verslaving klopt niet’. Op het platform van TED dat zich als doel stelt op niet commerciële basis ideeën voor het voetlicht te brengen. Een staande ovatie na een indrukwekkend persoonlijk relaas over verslaving in zijn familie en hoe een andere benadering tot spectaculair betere resultaten leidt in de bestrijding ervan. Een pleidooi om de ‘oorlog tegen drugs’ in te ruilen voor het ‘liefdevol bieden van nieuwe vooruitzichten’. Dit sociale aspect van verslaving is minstens zo belangrijk als de inzet van de meest kansrijke medicijnen, waar ik met deze website vooral de aandacht voor vraag. Een mooie gelegenheid om in te gaan op het fenomeen verslaving in de brede context.

Perspectief bieden

In zijn boek Chasing the Scream zet Hari op basis van drie jaar onderzoek vraagtekens bij de manier waarop wij verslaving behandelen en bestrijden. Het verbod op en de bestrijding van drugs en de veroordeling van verslaafden, zijn geldverslindend en leiden niet tot het beoogde resultaat. Met Portugal en een experiment op ratten als voorbeeld betoogt Hari overtuigend dat een positieve, zelfs liefdevolle benadering wél werkt. Minder verslaafden, minder overdosis en dus minder menselijke ellende en kosten door het bieden van perspectief aan mensen die aan drugs verslaafd zijn geraakt.

Onderliggende psychologische problemen

Naast het sociaal maatschappelijke aspect van verslaving zijn er andere ingrediënten die een verslaving veroorzaken en in stand houden. Uit eigen ervaring weet ik dat daar ook veel verbeteringen te realiseren zijn. Niet zelden liggen psychologische problemen ten grondslag aan een verslaving. Tijdens mijn opname bij Jellinek (waarschijnlijk de bekendste verslavingszorginstelling) in 2010 werd mijn angststoornis vooral gezien als een risico bij de behandeling van mijn verslaving. Ook het overduidelijke trauma van een mede-cliënt werd volkomen genegeerd. Pas toen ik hierover een formele klacht wilde indienen kreeg ik een gesprek waarin mij verzekerd werd dat Jellinek hierin verandering aan het aanbrengen was. Was Jellinek tot die tijd niet tot het besef gekomen dat je angststoornissen en trauma’s mee moet nemen in je behandeling van een verslaving als je tot een blijvend resultaat wilt komen? Tijdens mijn tweede opname een jaar later was er niets veranderd. Een behandeling bij Jellinek was, zoals Ameisen ook al in zijn boek beschreef, een time-out waarin de dagen gevuld worden met groepssessies en bezigheidstherapie. Het verklaart mede de lage slagingskans (minder dan 10%) en is debet aan het draaideur effect: de cliënt komt binnen de kortste keren weer via dezelfde deur binnen als waar hij door naar buiten is gegaan.

Effectieve medicatie

Als derde ingrediënt is er de inzet van de meest kansrijke medicijnen bij de behandeling van verslavingen. Het negeren en zelfs tegenwerken van Baclofen komt ruimschoots aan bod op deze website. Mijn standpunten zijn bekend.

Het duurt geen hele generatie meer

Als op alle drie de assen de verslavingszorg de grote voor de hand liggende verbeteringen zou doorvoeren zou verslaving een aanzienlijk minder groot probleem zijn dan het nu is. De kansen op herstel zouden dan zo maar kunnen stijgen van hooguit 10% naar 60, 70 of 80%. De menselijke ellende en de enorme maatschappelijke kosten zouden drastisch verminderd kunnen worden. Gesteld kan worden dat de verslavingszorg deze verandering zelf niet zal doorvoeren. Zij zouden dat immers al lang gedaan hebben indien zij hiertoe bereid zouden zijn. De sleutel ligt bij de mensen die er zelf last van hebben en het in steeds grotere getale afdwingen, onafhankelijke artsen en wetenschappers, journalisten zoals Johann Hari en de politiek. Tegen Olivier Ameisen is ooit eens gezegd dat het weleens een hele generatie zou kunnen duren. Ik denk dat het sneller gaat. Gelukkig.

3 reacties

Positief blijven in een wereld die niet wil

De weg omhoog

De weg omhoog

Het is al enige tijd geleden dat ik een bericht gepubliceerd heb op deze website. Dat zou anders geweest zijn in het geval er nieuwe ontwikkelingen te melden zouden zijn geweest inzake Baclofen als hulpmiddel bij de behandeling van alcoholproblemen. Het is stil, ook omtrent de Baclofen studie van de UvA. Het aantal aanbieders van een Baclofen behandeling lijkt langzaam toe te nemen, maar de terughoudendheid blijft zolang men kan blijven zeggen de resultaten van de UvA studie af te wachten. In de Nederlandse verslavingszorg blijft veel weerstand tegen Baclofen zoals te lezen is in deze update. Dat leidt tot soms (vaak?) schrijnende situaties. Het hoofd laten hangen heeft geen zin, meer focus op positieve aanknopingspunten wel. De spiraal naar boven vinden, stap voor stap. Steeds meer de regie in eigen hand nemen, omdat je als mens veel kan, ook al lijkt ‘alcohol even de baas’.

Schrijnend verhaal

Recent deelde iemand met mij via deze website de volgende schrijnende ervaring. De persoon in kwestie kreeg van de verslavingsarts een bescheiden dosering (30 Mg) Baclofen voorgeschreven. Toen dit geen effect bleek te hebben (de arts dient als geen ander te weten dat Baclofen alleen in hogere doseringen werkt) besloot de patiënt de dosering te verhogen tot 70 Mg. De behoefte aan alcohol verdween. Resultaat was dat de persoon een maand de alcohol kon laten staan na 25 jaar verslaving. Zelfs de behoefte om te roken verdween. Tijdens de controle bij de verslavingsarts was deze uiterst ontstemd over het eigen intiatief van de patiënt. De dosering Baclofen werd niet naar 70 Mg aangepast en korte tijd later begon de patiënt weer te drinken. De patiënt had nog gepoogd Baclofen via internet te kopen in de VS, maar dat was niet gelukt. Dit relaas vertelt alles. Het schokkende gebrek aan (medische) ethiek bij een verslavingsarts, de onvermijdbare verdenking die hij zo over zichzelf afroept dat het hem eigenlijk gaat om eigen autoriteit en broodwinning, en dus niet de gezondheid van de patiënt!, en het op onverantwoorde wijze vergroten van het risico dat mensen medicijnen gaan kopen via internet. Acceptabel voor een land als Nederland?

Clear Mind Amsterdam

Dan was er eind 2014 zowaar de aankondiging dat er een nieuwe kliniek ging starten met een behandeling met Baclofen: Clear Mind Amsterdam. Ter ere daarvan een radio-interview met de directeur Cees Smook (die ik ook eens heb ontmoet). Hij wilde een antwoord geven op wat hij het ‘draaideur’ fenomeen noemt bij de bekende klinieken. Door ineffectieve behandelingen gaat de patiënt binnen de kortste keren weer door dezelfde deur naar binnen als waar hij, na ontslag, naar buiten is gegaan. En dat zorgt er dan weer voor dat deze klinieken steeds opnieuw geld blijven verdienen aan dezelfde patiënten. (Niet zo’n gekke veronderstelling kijkend naar het hierboven aangehaalde verhaal, en bovendien roepen deze klinieken dat beeld echt helemaal zelf over zichzelf af). In januari van dit jaar is Clear Mind Amsterdam alweer gestopt, zonder opgaaf van reden. Ik vermoed dat het ‘roeien tegen de stroom in’ al snel te veel werd.

Brijder kliniek pareert kritiek

Reden voor een van de zich aangesproken voelende klinieken Brijder om van zich af te bijten via een NoGopublicatie op hun website. Daarin wordt uitgelegd waarom Brijder geen gebruik maakt van Baclofen bij de behandeling van alcoholverslaving. Prima, maar het betoog rammelt werkelijk aan alle kanten. Is de auteur nu echt zo slecht op de hoogte? Er worden oude onderzoeken aangehaald alsof er in Frankrijk geen recente wetenschappelijke dubbelblinde onderzoeken zijn gedaan die allen (!) indrukwekkende resultaten hebben laten zien. Het aangehaalde Amerikaanse onderzoek betreft een groep personen die slechts 30 Mg Baclofen kregen toegediend, geen werkzame dosering bij de behandeling van alcoholverslaving. Niet gek dat dit niets heeft opgeleverd, geen argument om Baclofen niet toe te passen. Brijder vervolgt aan te voeren dat er bewezen effectievere medicijnen zijn. Refusal als eerste. Een medicijn dat je doodziek maakt als je alcohol drinkt. Effectief?! Het zwaktebod onder de medicijnen. Dan Campral, dat volgens de officiële bijsluiter bij 25% van de mensen de trek in alcohol vermindert. Het zijn juist argumenten om naarstig op zoek te gaan naar wat beters, met het belang van je patiënten voor ogen.

Nog meer nuance inzake Baclofen

Voorts wekt Brijder de suggestie dat Baclofen te vergelijken is met benzodiazepinen (de Valium-achtigen). Om twee redenen niet juist: 1) Baclofen geeft geen euforische roes zoal Diazepam, Oxazepam e.d. en 2) je hebt van Baclofen niet steeds meer nodig om hetzelfde effect te verkrijgen. Sterker nog, van een hoge dosering, waarbij onverschilligheid ten aanzien van alcohol ontstaat, kan typisch afgebouwd worden naar een lagere onderhoudsdosering. Bovendien, je kunt van Baclofen slaperig worden, maar het zorgt niet voor verlies aan scherpte zoals bij alcohol en Valium. Opmerkelijk dat Brijder zegt ervaring te hebben met mensen die verslavingsverschijnselen vertonen in het gebruik van Baclofen, een medicijn dat de typische kenmerken van een verslavend middel ontbeert (euforie, steeds meer, ontwenning). En als het dan toch zo zou zijn, kan je dan niet beter verslaafd zijn aan een middel waarmee je normaal kunt functioneren en dat niet zorgt voor een algehele lichamelijke en geestelijke aftakeling zoals bij alcohol en Valium. Alle Franse universitaire onderzoeken hebben beperkte bijwerkingen van Baclofen laten zien, ook in hoge doseringen (meer dan 150 Mg/dag) en de Franse medische autoriteit heeft Baclofen als medicijn tegen alcoholverslaving erkent, zodat iedere Franse huisarts het inmiddels mag voorschrijven. Zo is het juiste en genuanceerde verhaal over Baclofen geschreven door iemand die geen enkel ander belang heeft dan informatie doorgeven opdat mensen er wat aan hebben.

Touwtjes zelf in handen nemen

Brijder heeft het beste voor met haar patiënten door Baclofen juist niet toe te passen. Ongeloofwaardig en voor hen die beter weten versterkt dit alleen maar het vermoeden dat Brijder die ‘draaideur’ niet zo erg vindt. Ethisch natuurlijk verwerpelijk in haar ergste soort, maar waar geen wil is, is geen weg. De verandering kan komen als de Baclofen studie van de UvA de effectiviteit van Baclofen zou bevestigen, met alle nuances die daarbij horen. Hiermee zou een belangrijk excuus voor de klinieken komen te vervallen. Misschien staan de klinieken niet te juichen, maar de patiënten krijgen de betere kans die ze verdienen en Nederland kan de hoofdrol krijgen in een wereldwijde doorbraak. Laten we hopen dat dit nu snel gebeurt. Intussen is het dan zaak zo veel mogelijk de touwtjes zelf in handen te nemen, het gaat immers om jouw gezondheid. Er zijn nog steeds voldoende mogelijkheden. Ook in Nederland zijn er klinieken die Baclofen toepassen en welwillende huisartsen, maar vooral als jij wilt en bepaalt.

Voor vragen kun je contact met me opnemen via het contactformulier.

 

 

Geen reacties

Pompen of verzuipen?

Afwachten en laten verzuipen, of…?

Over één ding zijn alle geleerden het eens, alcoholisme is een wijdverspreid probleem en het is uiterst moeilijk om een blijvende oplossing te vinden. Geschat wordt dat één op de tien mensen een alcoholprobleem heeft zodanig dat het goed (normaal) functioneren in de weg staat. Bovendien slaagt hooguit 10% erin het probleem definitief het hoofd te bieden. In dit licht is het merkwaardig dat in Nederland zo veel scepsis blijft bestaan bij het meest veelbelovende, of mogen we inmiddels zeggen ‘succesvolle’, hulpmiddel dat er is: Baclofen. Het waarschuwen voor de onzekerheden van het gebruik van Baclofen terwijl het alternatief is dat men verzuipt in de alcohol.

Eerst maar eens grondig onderzoeken

Eensluidend klinkt het vanuit de Nederlandse verslavingszorg dat Baclofen als middel tegen alcoholverslaving (cocaïne, GHB) eerst grondig onderzocht moet worden. Dat lijkt een zorgvuldigheid waar niemand bezwaar tegen kan hebben. De kanttekening is echter dat in Frankrijk al heel wat onderzoeken hebben plaatsgevonden. Deze onderzoeken hebben overall aangetoond dat Baclofen in circa 65% tot abstinentie (langdurige geheelonthouding) leidt oplopend tot 85% als aanzienlijke vermindering van het alcoholgebruik wordt meegerekend. En dat dit bovendien pas wordt gerealiseerd bij hogere doseringen tussen 150 en 200 Mg per dag. De langere termijn effecten van het langdurig gebruik van Baclofen in een hoge dosering zijn niet bekend, daarvoor heeft het simpelweg nog aan voldoende tijd ontbroken. Als zwaarwegend argument staat daar tegenover dat als dit betekent dat alcoholisten doordrinken, hen de Baclofen behandeling onthouden wordt, we de lange termijn effecten van zwaar alcoholgebruik maar al te goed kennen: een algehele mentale en fysieke aftakeling tot de dood erop volgt. Kiezend tussen deze twee kwaden lijkt de optie te kiezen voor Baclofen voor de hand te liggen. Maar nog steeds is dit een noodgedwongen persoonlijke keuze voor de patiënt, die dit moet afdwingen, omdat de meeste behandelaars te voorzichtig blijven.

Baclofen als laatste redmiddel

put dempen

de put en het kalf

Dat blijkt ook uit het gangbare protocol dat Baclofen alleen ingezet wordt bij alcoholisten waarbij alle andere opties geen resultaat hebben gehad. Alcoholisten die bovendien zo veel schade hebben opgelopen aan organen dat doordrinken snel catastrofale gevolgen zal hebben. Bij minder acute levensbedreigende situaties worden eerste andere medicijnen ingezet, die ook effectief zijn en minder risico’s met zich meebrengen. De vraag is dan welke medicijnen dat zijn. Campral is een bekend medicijn dat als zuchtremmer wordt ingezet. Slecht één op de vijf mensen heeft hier baat bij. Ook in vergelijking met Baclofen is Campral dus weinig effectief. Met zo’n rapportcijfer mag het niet eens een serieus alternatief genoemd worden en zeker niet als excuus gebruikt worden om Baclofen niet voor te schrijven. Gaan we de put dempen als het kalf echt bijna verdronken is of grijpen we eerder in?

Is Baclofen verslavend?

Omdat Baclofen qua chemische samenstelling op de partydrug GHB lijkt bestaat er zorg dat Baclofen verslavend is. Niets is zeker, maar er is vooralsnog geen enkele aanwijzing dat Baclofen verslavend is. Sterker nog, het kenmerkende van een Baclofen behandeling is dat de dosering van een maximale dosering afgebouwd kan worden naar een lagere onderhoudsdosering. Dat heeft Olivier Ameisen in zijn boek ‘Het einde van mijn verslaving’ al beschreven. Bij een extreem hoge dosering van 295 Mg bemerkte hij dat hij onverschillig werd ten aanzien alcohol. Die onverschilligheid bleef bij zijn onderhoudsdosering van 125 Mg. Zelf ben ik afgebouwd van 125 Mg naar 50 Mg en als ik de Baclofen eens vergeten ben in te nemen heb ik geen ontwenningsverschijnselen ervaren. En ook hier geldt, al zou Baclofen verslavend zijn, is het dan net zo ondermijnend als een alcoholverslaving?

Ethische plicht

De grote terughoudendheid om Baclofen in te zetten bij de behandeling van een alcoholverslaving roept vraagtekens op. De povere resultaten van behandelingen zonder de inzet van Baclofen resulteren erin dat behandelingen regelmatig herhaald worden, vaak nog steeds zonder resultaat en tot wanhoop van alle betrokkenen. Behandelaars hebben op zijn minst de ethische plicht om de Baclofen optie voor te leggen opdat de patiënt en betrokkenen zelf de keuze kunnen maken. Het kan een gecalculeerd risico zijn om een behandeling met Baclofen te kiezen, als voortzetting van de alcoholverslaving het meest waarschijnlijke alternatief is. Liever onzeker pompen met Baclofen dan letterlijk verzuipen met de alcohol.

Omdat in Nederland weinig informatie over Baclofen en alcoholverslaving naar buiten komt hier de link naar de Franse Baclofen associatie www.baclofene.org waar wel regelmatig nieuws gepubliceerd wordt zij het in het Frans. Met de vertaler in je internet browser kom je een eind. Aan nieuwe ontwikkelingen zal ik hier en op Facebook aandacht besteden.

2 reacties

Baclofen in het nieuws

Baclofen doosjes

Vaak gratis (verzekering) en effectief

Afgelopen week was Baclofen in het nieuws, ditmaal als wondermiddel bij de genezing van een GHB verslaving. In vergelijking met Nederland regent het in Frankrijk nieuws over Baclofen. Begrijpelijk want in Frankrijk worden ook échte stappen gezet in de toepassing van Baclofen tegen met name alcoholverslaving. Nog steeds onvoldoende volgens de voorvechters van Baclofen, maar dan nog steeds kan de rest van de wereld, Nederland inbegrepen, er een voorbeeld aan nemen.

Oppervlakkigheid troef

Het ‘grote’ nieuws van Baclofen als mogelijk geneesmiddel tegen een GHB verslaving werd onder andere door het TV programma EénVandaag gebracht. Alsof we met zijn allen naar een zich net ontkiemend plantje zitten te kijken. Nooit eerder hebben we van dit veelbelovende middel gehoord. Er wordt geen moeite gedaan er serieuze diepgravender journalistiek aan te wijden, terwijl er toch zo veel over te vertellen is en het probleem dat er mee opgelost kan worden in ernst en omvang zeer groot is. In november van het afgelopen jaar nog heb ik de documentairemaker van een verslag over het GHB probleem in Brabant (Knock-out in Brabant, ZEMBLA) gewezen op de hoop die Baclofen kan geven. Maar het is kennelijk interessanter de epileptische aanval van een jongen op de bank van zijn ouders te tonen, de radeloosheid van patiënten en familie over een compleet falende verslavingszorg met zich eindeloos herhalende klinische opnames die telkens geen resultaat opleveren. Dat scoort. Waarom zou je een spade dieper graven?

Officiële erkenning in Frankrijk

De Franse medische autoriteit heeft Baclofen sinds kort erkend als geneesmiddel tegen alcoholverslaving. Huisartsen mogen het voorschrijven tot een dosering tot 300 Mg/dag, waarbij er vanaf 120 Mg/dag wat aanvullende bepalingen zijn. Iedere ziektekostenverzekeraar vergoedt een behandeling met Baclofen. In Nederland overigens ook, ik benadruk het nog eens. Iemand schreef mij laatst dat hij gestopt was omdat hij voor een pil € 25,00 betaalde. Het probleem in Nederland (en andere Westerse landen) is het ontbreken van die officiële erkenning waardoor huisartsen het hier niet aandurven. Dan gaan mensen zelf experimenteren en wordt het op internet tegen belachelijke prijzen gekocht. Zo dwingen we patiënten gezondheidsrisico’s te nemen en staan we toe dat mensen verdienen aan de wanhoop. Niet echt een uithangbord voor de Nederlandse zorg en wetenschap, waar kennelijk meer van werd verwacht. De UvA zal immers niet voor niets het aanzienlijke budget van € 500.000,00 hebben toegekend gekregen voor onderzoek naar Baclofen. Zodra dit onderzoek het resultaat uit Franse onderzoeken zou bevestigen dat ruim 60% volledig herstelt van alcohol, kunnen we afrekenen met de gangbare behandelingen. Behandelingen die duur zijn (en daar zit nu net de onwil) en hooguit in 10% van de gevallen tot blijvende abstinentie leiden.

Gelukkig staan wij volgens goed Nederlands gebruik met de vinger in de dijk. We houden het water nog even tegen, maar komen gaat het, dat is zeker.

1 reactie

Kick your Habits

Breaking habit“Behandelaars in de verslavingszorg moeten zich bij langdurig verslaafden richten op het doorbreken van drankgerelateerde gewoontes. Gewoontegedrag bij langdurige verslaving is bepalender dan het belonende effect van alcohol. Dat concludeert Zsuzsika Sjoerds in  haar promotieonderzoek.” Dit is de inleiding van een artikel op artsennet over een proefschrift van Zsuzsika Sjoerds waarop zij 15 oktober jl. promoveerde aan de VU in Amsterdam. Ik stuitte erop, toeval of niet, toen ik zelf iets wilde schrijven over het doorbreken van gewoonten (habits) bij het achter je laten van een alcoholverslaving. Stoppen met drank (drugs)? Kick your habits!

Gewoonten doorbreken

Door een mede ‘gedetineerde’ uit de Jellinek kliniek werd ik gewezen op het bestaan van de verslavingskliniek Sijthoff & Van Empel in Amsterdam. Zij gebruiken Baclofen bij de behandeling van verslavingen, en daar was ik toen (eind 2012) naarstig naar op zoek. Bovendien sprak hun aanpak mij aan: veel verslavingen zijn een (ernstig) uit de hand gelopen slechte gewoonte. Dat klinkt minder fatalistisch, hoopvoller. Een einde aan je verslaving maken betekent dat je die slechte gewoonte een schop moet geven. Jezelf een schop geven dus ook. Het blijft makkelijker gezegd dan gedaan, zeker als je je verslaving ingegraven hebt in de dagelijkse patronen, die voor iedereen verschillend kunnen zijn. Wat te denken als een groot deel van je sociale leven zich afspeelt in de kroeg, om maar een voorbeeld te noemen.

Oorzaak aanpakken

Bij mij speelde de gewoonten van alcoholgebruik zich af rond het slapen. Daarmee ben ik geen uitzondering. Veel alcoholisten drinken zich, al dan niet bewust, in slaap. Het is geen natuurlijke slaap, eerder een roes. Bij het ‘kicken’ van mijn ‘habits’ moest ik opnieuw leren slapen, zonder alcohol. Baclofen is geen ‘makkelijk’ pilletje dat dit even regelt, maar voor mij wel een doorslaggevend hulpmiddel. Dan nog blijft het hard werken. Het hielp enorm dat ik me er van bewust was dat ik mijn hersenen aan het herprogrammeren was. Inmiddels is die 25 jaar ingeslepen gewoonte eruit, heb ik de oorzaak van het probleem opgelost en is ‘geen alcohol gebruiken’ geen kwestie van doorzetten, het hoeft gewoon niet meer.

Verslavingen anders behandelen

Met haar proefschrift doet Zsuzsika Sjoerds een pleidooi om de behandeling van verslavingen te richten op het doorbreken van drugsgerelateerde gewoonten. Op grond van mijn persoonlijke ervaringen denk ik dat dit een verstandig advies is. Als we dit combineren met de inzet van Baclofen dan kunnen we veel mensen perspectief geven op een (veel) beter leven.

1 reactie

De moeder aller crises: de ethische crisis

the-da-vinci-code-300x187Het Baclofen verhaal zou uit een roman van de bestseller auteur Dan Brown (Da Vince code, Inferno) kunnen komen. Ook Olivier Ameisen, Renaud de Beaurepaire en later vele andere artsen krasten per slot van rekening aan de Da Vinci code. Zij trokken het heilig verklaarde in twijfel. Net als bij Dan Brown gaat het bij Baclofen om macht, status en heel veel geld wat verdedigd moet worden. Corruptie en omkopingsschandalen zijn al lang bittere realiteit geworden, ook binnen de gezondheidszorg. Het gaat niet om de beste behandelmethoden, maar om winstmaximalisatie. Het verkrampte vasthouden aan lang achterhaalde, meest nutteloze medicijnen behoort daar net zo goed bij als het blijven toepassen van achterhaalde therapieën. Uiteindelijk is een alcoholist, ook al klinkt dat niet aardig, voor een verslavingsarts een levenslange inkomstenbron. Helaas is dit niet een verhaal uit een fictie roman, het is de werkelijkheid.

Dit is de inleiding van een artikel in The Huffington Post (Duits nieuwsmagazine) waarin een toespraak van de Franse psychiater Renaud de Beaurepaire wordt geciteerd. De Beaurepaire is, net als Ameisen is geweest, voorvechter van Baclofen als medicijn tegen alcoholisme.

Op 15 januari was het een jaar geleden dat het nieuwsitem over Baclofen door EénVandaag werd uitgezonden. Het heeft mij sindsdien de bevestiging opgeleverd dat ook in Nederland geen werk gemaakt wordt van Baclofen. Degenen die het voortouw zouden moeten nemen doen het niet, degenen die zouden moeten volgen durven niet. Achter alle crises (banken, woningbouwcoöperaties, openbaar bestuur etc.) is sprake van een gemene deler: een gebrek aan ethiek: egoïsme, status, macht en geld zijn de bepalende drijfveren. Als het om gezondheid en welzijn gaat wordt de grens daarbij met nog één stap overschreden.

Het is maar de vraag hoe gelukkig je wordt van onethisch handelen. Bovendien komt onherroepelijk het moment dat de kritische vragen gaan komen nu de acceptatie van Baclofen met de dag groeit. Hadden we niet beter kunnen (moeten) weten? Dan wordt jezelf in de spiegel aankijken nog een stuk pijnlijker.

8 reacties

Falende verslavingszorg

closed kleinRonald heeft een week op de crisisafdeling van een verslavingskliniek in de regio Rotterdam doorgebracht. Dat was hard nodig want zijn voortdurende alcoholgebruik heeft zijn lever op een haar na onherstelbaar beschadigd. Veel te vroeg was hij weer naar huis gestuurd. Twee dagen later ben ik met hem meegegaan bij zijn bezoek aan de verslavingsarts van de kliniek. Een verslag van hoe een alcoholverslaving iemand volkomen ontoerekeningsvatbaar maakt en een compleet falende verslavingszorg.

Insult

Op zondag kreeg Ronald een lichte insult (epileptische aanval), wat het gevolg kan zijn van plotselinge onthouding bij alcoholisten. De familie had nu juist aangedrongen op een klinische behandeling van Ronald om dit te voorkomen. Eerder was hij na een insult in het ziekenhuis beland waar hij er drie maanden van moest herstellen. Een dure fout van een psycholoog van een ziekenhuis die Ronald zonder medicatie huiswaarts had gestuurd. Zeer onplezierig voor Ronald en zijn familie, uitermate ongewenst en kostbaar voor de samenleving. De kliniek had deze keer een fout gemaakt bij het voorschrijven van de medicijnen. Na zijn lichte insult moet Ronald nog minstens een week in de kliniek blijven, zo meldt men. Tot woensdag al blijkt dat Ronald die avond naar huis mag. ‘Moet’ waarschijnlijk, omdat er geen plaats is.

“Het gaat goed. Kijk, ik tril niet”

Ronald maakt graag gebruik van mijn aanbod om met hem mee te gaan naar zijn afspraak met de verslavingsarts op vrijdag. Bij hem thuis vraag ik hoe hij zich voelt. “Ik voel me goed” zegt hij en hij steekt zijn handen vooruit om te bewijzen dat hij niet trilt. Hij verzekert me dat hij alleen donderdag nog wat gedronken heeft, maar dat nu alle drank uit huis is.

Top drie

Het geoefende oog van de verslavingsarts ontgaat niet dat Ronald moeilijk loopt en langzaam spreekt. Of hij er bezwaar tegen heeft even te blazen. De op handen zijnde ontmaskering doet Ronald vlot bekennen dat hij die ochtend de, naar zijn zeggen, laatste fles heeft leeggedronken. De meter laat 1,57 promille zien. De arts geeft nog eens aan dat zijn leverwaarden zo hoog waren bij de laatste test dat deze bij de Top 3 horen die hij ooit gezien heeft. Doordrinken betekent zijn dood. Blijkbaar is de arts niet op de hoogte dat Ronald de kliniek alweer verlaten heeft. Ik dring er op aan dat Ronald zo snel mogelijk weer opgenomen wordt om hem tegen zichzelf te beschermen. De arts is het er mee eens, maar Ronald moet het zélf willen. Maar een beschonken alcoholist kent geen rationele keuze. Onder druk stemt Ronald in met een nieuwe opname. Maar dat kan dan pas vanaf maandag, in het weekend moet je geen alcoholist zijn natuurlijk. Door het veel te vroege ontslag uit de kliniek en het gesloten loket in het weekend, lopen we op vrijdagmiddag achter de feiten aan.

Uitzingen

De arts had mij verzekerd dat Ronald geen Oxazepam of Diazepam meer moet gebruiken. En natuurlijk geen alcohol. Zijn lever moet ontzien worden. Ik ben er niet helemaal gerust op aangezien deze Valium-achtige medicijnen nu juist een insult moeten voorkomen. Ronald verzekert mij op weg naar huis geen druppel alcohol in huis te hebben. Hij heeft geen geld en geen autosleutels. Net is nog eens bewezen dat dit allerminst een garantie is. Er is een deel van Ronald dat wil stoppen met alcohol, maar ook een deel, dat nu de overhand heeft, dat liegt, bedriegt en verdraait met maar één doel voor ogen: meer alcohol. ’s Avonds hoor ik dat Ronald lopend naar de winkel is gegaan om met contant geld een fles goedkope sherry te kopen. Het wordt het weekend uitzingen en hopen dat maandag, als de rolluiken van de verslavingszorg weer omhoog getrokken zijn, Ronald zo snel mogelijk een plek in een kliniek krijgen kan.

2 reacties

Translate »